Achtergrond om de custom css te laten werken NIET VERWIJDEREN

Interview met Luwam, minderjarige vluchteling uit Eritrea

Luwam, minderjarige vluchtelinge uit Eritrea in Borculo.

De afgelopen weken hebben we aandacht besteed aan vluchtelingen in Berkelland. Aan Nawzad Wali en zijn familie, aan hun buren Lenny en Piet van der Giessen, aan de woonruimtezoekers voor vergunninghouders Gerard Rupert en Susanne Bomer, aan Frits Büdgen als locatiemanager van de Leo Campus. Aan Willemijn van den Boom, Olga Niessen en Shirin Azmi Al Ani als betrokkenen bij het vrijwilligerswerk. Deze week praten we met Luwam, één van de alleenstaande minderjarige vluchtelingen van Leo Campus Borculo. Deel 6 van de serie ”Geef ze een gezicht”.

 “If I help others, God will help me”

Luwam

Luwam (rechts) samen met haar kamergenote en burgemeester Joost van Oostrum tijdens het ‘intrekkersmaol’ voor de buurt

Met 45 mensen verlaat de 17-jarige Luwam haar geboorteland Eritrea. Ze wil weg van de oorlog, onrust en onderdrukking in haar land. Ze ziet geen andere uitweg dan te vluchten. Een handjevol familieleden blijft achter. En haar vader? Ze heeft hem nog één keer aan de telefoon gehad, maar nu zou ze niet meer weten of hij überhaupt nog leeft.

Feiten en cijfers

De meeste asielzoekers in Nederland zijn, na Syrië, afkomstig uit Eritrea. In totaal werden tot eind oktober bijna 47.000 asielaanvragen geregistreerd, bijna de helft Syriërs en ruim 7600 personen uit Eritrea. Zowel bij de Syriërs als bij de Eritreeërs zaten ruim 1100 minderjarigen zonder begeleiding. Eritrea kent een van de meest onderdrukkende regimes ter wereld. Kritiek op de regering is verboden en tegenstanders worden gearresteerd. De dienstplicht, die meer dan tien jaar kan duren, is voor velen een reden om te vluchten. Wie het land probeert te ontvluchten loopt kans om aan de grens te worden neergeschoten. Eritrea wordt geregeerd door de brute dictator Isaias Afewerki. Het wordt wel eens vergeleken met het regime van Noord-Korea. Ook hier in Nederland moeten de vluchtelingen uit Eritrea op hun hoede zijn.

Dagen lopen

De reis gaat te voet en ze hebben wat eten en drinken bij zich. Van Eritrea naar Ethiopië, vijf dagen lopen. Daarna verder richting Soedan, nog eens acht dagen lopen, totdat ze in de hoofdstad Khartoem aankomen. Luwam: “De reis door de woestijn heeft me vreselijk uitgeput. Onderweg hadden we geen eten en drinken meer. In Khartoem werd ik gelijk opgenomen in het ziekenhuis, zeven maanden ben ik gebleven.”

“De reis door de woestijn heeft me vreselijk uitgeput. Onderweg hadden we geen eten en drinken meer”

Maar ze is vastberaden. Ze wil weg uit Afrika, haar doel is Nederland. Na weer de gevaarlijke tocht door Libië, een door stammenstrijd verscheurd land na het regime van dictator Mummar Kadhafi, heeft ze geluk. Ze mag vanaf de kustplaats Benghazi in een klein bootje de Middellandse zee over richting Italië. Gelukkig pikt een Italiaanse reddingsboot hen onderweg op en brengt ze naar een opvangkamp op het eiland Lampedusa.

Al snel krijgen ze in het vluchtelingenkamp door dat ze Engels spreekt en wordt ze dagenlang als tolk voor haar landgenoten ingezet. Elf dagen moet ze daar blijven totdat ze huilde en smeekte om weg te mogen naar haar oom in Rome. Na een tijdje voelt ze zich ook daar niet happy. Na een eerlijk gesprek, besluit hij haar vliegticket naar Amsterdam te betalen. Ze is enorm blij als ze aankomt op Schiphol. “Toen ik op het politiebureau vertelde dat ik een vluchteling was, geloofden ze me niet. Nee, maar jij spreekt Engels en je ziet er westers uit, zeiden ze”.

Foto van Luwan geschreven in Ge'ez schrift
Luwam schrijft haar naam in het Ge'ez schrift. De Eritreeërs spreken tigrinya

Verhuizen naar Leo Campus in Borculo

Luwam is nu is een half jaar in Nederland. Eerst wordt ze opgevangen in het asielzoekerscentrum Overberg (gemeente Utrechtse Heuvelrug), voor minderjarige vluchtelingen van 12 tot 18 jaar. Maar later wordt ze samen met 130 jongens en meiden overgebracht naar de Leo Campus in Borculo. Met weemoed denkt ze terug aan Overberg. “I liked it there, It was really good”, vertelt ze. “Toen ik hoorde dat ik naar Borculo moest was ik verdrietig, heb de hele nacht gehuild. Ik had het daar naar mijn zin in Overberg, maar ze zeiden dat we wegmoesten omdat nieuwe vluchtelingen kwamen. Ik ging al twee maanden naar school en we hadden goede leraren. En ik begon al wat Nederlandse zinnetjes te spreken: Asjeblieft, dank je wel, graag gedaan”, zegt ze bijna accentloos achter elkaar.

Kleine  kerkdienst

Voor Leo Campus Borculo moest het onderwijs nog worden geregeld. Maar op 4 januari gaat de internationale schakelklas starten. Tot die tijd zit ze samen met haar kamergenoot , inmiddels een goede vriendin, veel op haar kamer. Overdag doen ze boodschappen in het centrum van Borculo, koken, eten en luisteren samen muziek. Net als Luwam hebben de meeste jongeren uit Eritrea op Leo Campus een christelijke achtergrond, verwant aan de koptisch orthodoxe kerk.  Omdat ze veel steun aan elkaar en hun religie hebben, houden ze elke dag een kleine kerkdienst. Ze legt uit waarom: “Op dit moment zitten we te wachten. We willen heel graag naar school, want zonder onderwijs komen we niet verder. Ik hoop veel te leren, want ik wil graag een hotelmanager worden.”

“Diepe wens is om in contact te komen met mensen in Borculo. Een begroeting is soms al genoeg”

Contact

Een andere diepe wens is om in contact te komen met de mensen in Borculo. Een begroeting is soms al genoeg. “We gaan wel eens boodschappen doen, maar dan durf ik niet wat tegen hen te zeggen. Soms lees ik de gezichten en dan denk : wat zullen ze van ons denken? Ik zou het leuk vinden om contact te leggen”.

Dat ze als één van de weinigen Engels spreekt, zorgt ook bij haar voor een grote verantwoordelijkheid. Geregeld wordt ze gevraagd voor een informatieavond  om namens de groep te praten, maar als ze daarmee ook anderen kan helpen dan doet ze dat graag. “If I help others, God will help me”.